دكتر عماد افروغ در وبلاگ خود مي نويسد:اگر بخواهیم با نگاهی سطحی و صرفاً مشاهداتی به فضای جاری کشور بنگریم شاید این‌طور به نظر برسد که همه چیز سر جای خود قرار دارد و هیچ اتفاقی نیفتاده است. چراکه نه فریادی به گوش می‌رسد و نه اعتراضی شنیده می‌شود و آنچه را هم که چشم گواهی می‌دهد غالباً آرامش است. اما اگر با شیوه دیگری سعی کنیم تا به شکار اعماق برویم و ورودی به حاق مردم داشته و با آنها گفت و شنودی داشته باشیم و وجوه ساختاری زیرین را کشف کنیم به نظر می‌رسد اوضاع چندان هم خوشبینانه نیست.
این وضع نه چندان آرام ولی به ظاهر آرام را می‌توان از طریق گفت و گو با نخبگان و فعالان سیاسی و یا با مقایسه آزادی بیان در گذشته و حال که تجلی آن در مطبوعات است و یا با نگاه کردن به درودیوارها و یا نشستن پای صحبت‌های مردم فهم کرد. بدین ترتیب نباید شواهد ظاهری را گواهی برای قظاوت عمیق قرار داد. مسئله بسیار روشن است و اگر کسی کمی با حیات سیاسی ایران آشنا باشد متوجه این معنا می‌شود که نگرانی‌هایی وجود دارد و آنهایی که در نظر مسئله‌دار بودن فضای فعلی را نفی می‌کنند در واقع دارند همین مسئله را فریاد می‌زنند.

به هر حال فضای فعلی فضایی مطلوب و سالم نیست و اگر نگوییم فضایی بحرانی است قطعاً فضایی است که مناسبات درون آن حکایت از عدم شفافیت نگرانی دلسردی و بدبینی و ایمن نبودن نسبت به آینده داشته و ما متأسفانه در حال تجربه فضایی مبهم و تیره و تار هستیم. اگرچه به راحتی می‌توان این مسئله را پشت سر گذاشت اما ظاهراً اقدامی در این راستا صورت نمی‌گیرد یا برخی اقدامات انجام شده نیز از آنجا که گام نخست در آنها درست برداشته نمی‌شود به نتیجه نمی‌رسند.